Nog wat foto's

Ik bedenk net dat ik nog een aantal foto's niet gepost heb, die van mijn laatste dagen in Querétaro. Om mijn lezerspubliek niet te halveren tot twee man zal ik dus maar snel een nieuwe post maken. We beginnen met enkele sfeerbeelden waar ik verder niet veel over te zeggen heb.






Er was net op dat moment een soort tentoonstelling van plastieken kikkers te bezichtigen, te vergelijken met die olifanten waar ze hier zo druk over doen:



...vaak tot ontsteltenis van de locale bevolking.

Wat mij dan weer verbaasde waren de vele religieuze objecten die in menig winkeltje aan de man gebracht werden: van muren vol kruisbeelden tot levensgrote Jezi.



(De foto's van de grote Jezussen zijn genomen door Vanessa, ik geneer mij doorgaans teveel voor zo'n dingen... of is het toch Jezi? We zullen het voor alle veiligheid bij Zonen Gods houden.)
Vervolgens gingen we een ijsje eten in de beste ijszaak van de nieuwe wereld:

... en een "biertje" drinken in het favoriete café van Vanessa, alwaar ik mij zonder reden op magische wijze verdubbelde.



Tot slot nog een paar van de terugreis. Deze cowboy die ik gespot heb in de luchthaven van New York kan ik jullie toch ook niet onthouden:

Haha!

En dan nog eentje van de zonsopgang gezien vanuit het vliegtuig.

Cancun

Mijn laptop heeft, in een laatste daad van goede wil, mij genoeg tijd gegeven om een aantal foto's te recupereren. Zo kan ik eindelijk verslag uitbrengen van onze reis naar Cancun (en het toeristische gebied in het zuiden van Mexico). In het algemeen is de reis heel goed meegevallen. Er waren eigenlijk maar twee storende elementen:
1. Ik was ziek (serieuze bronchitis), maar al bij al viel dat nog mee. Het valt echter niet te ontkennen dat ik er meer aan had gehad ware ik gezond geweest (vooral aan de open bar in het hotel dan).
2. De warmte. Gelukkig hebben ze daar wel overal airco, anders is het onmogelijk te overleven. Eigenlijk wilt er daar zelfs niemand wonen (en terecht). Alle menselijke activiteit staat er dus ook in het teken van het toerisme.

Maar goed, hier volgen de foto's (die uiteraard allemaal groter worden als je er op klikt):

We beginnen bij het begin: twee foto's van het hotel waar we verbleven

1. Zicht op zee vanaf het balkon

2. Het zwembad (dat we eigenlijk niet gebruikt hebben. Ik zeg altijd: zwembaden zijn er overal.)

Onze eerste volwaardige uitstap was naar Chichén Itzá. De site is onlangs verkozen tot een van de zeven nieuwe wereldwonderen, en dat heeft vervelende gevolgen voor het toerisme. Winkeltjes springen als paddestoelen op uit de grond, en je kan de artikelen zo gek niet bedenken of er bestaat een "wonders of the world" versie van. De benoeming is echter zeker niet onterecht. De hoofdpiramide is ongetwijfeld één van de meest indrukwekkende bouwwerken uit de precolumbiaanse periode en in de omgeving valt nog veel meer te zien, zoals bijvoorbeeld de resten van het observatorium op de tweede foto.

Boven een foto van de cenote die zich op een paar minuutjes (en een dertigtal winkeltjes) wandelen van de piramide bevindt. Een cenote is een soort diepgelegen meertje. Ze komen in die streek regelmatig voor omdat de grond er bestaat uit poreuze kalksteen (ze ontstaan ongeveer op dezelfde manier als grotten). Dit exemplaar was volgens het geloof van de Maya's het huis van de regengod. Ze wierpen er dan ook regelmatig mensenoffers en andere troep in wanneer ze regen nodig hadden.
In het echt is het natuurlijk veel grootser en indrukwekkender dan op foto, en lijkt het best wel een begrijpelijke keuze als heiligdom. Als watergod zou ik daar ook wel willen wonen.

De volgende culturele bestemming was Tulum, één van de laatste bolwerken van de Maya's in deze streek. Van die hooggelegen locatie hadden ze een goed uitzicht over de zee (1), en het hele gebied was ommuurd ter verdediging (hoewel het al verlaten was toen de Spanjaarden aankwamen). Nu staan de relatief goed bewaarde ruines temidden van de tropische begroeiing (2). Zeer indrukwekkend allemaal. Die laatste foto is van het strandje beneden. Pas later hebben we vernomen dat er om de hoek ergens ook een naaktstrand was. Ik had mijn verrekijker toch niet bij.

We hebben in de daaropvolgende dagen nog twee waterparken bezocht (Xcaret en Xel-Ha), met activiteiten zoals zwemmen met vissen in de baai. Het meest memorabele moment van het zwemmen met de vissen was ongetwijfeld toen er plots een vis van zeker een meter voor ons zwom en ons boos aankeek. Ik dacht dat vissen doorgaans geen tanden hadden, zeker geen van een paar centimeter zoals dit exemplaar. We hadden geen onderwatercamera, dus hier volgt een nauwkeurige weergave:

Ze hadden er ook dieren die je normaalgezien in andere dierentuinen zelde tegenkomt, zoals deze schildpadjes...


...en een koppel zeekoeien. Of "zeekoenen" zoals Vanessa ze noemt bij het verkennen van de mogelijkheden tot hillariteit in de Nederlandse taal (we hebben niet allemaal de kans gekregen om dat in de lagere school te doen).




Er is nog veel meer, maar ik heb geen zin meer om verder te schrijven vandaag. Tot slot nog een foto van de zee (die veel mooier is dan bij ons):

En het stormweer van de laatste dag:

Waarschuwing

Op deze rustdag tussen twee groepen herexamens heb ik nog eens tijd om een blogpostje te maken. Met deze post wil ik de wereld waarschuwen voor twee gevaren in verband met het deodorantproducent AXE, het ene al zorgwekkender dan het andere.
Ten eerste: koop nooit AXE Unlimited. Ik heb het goedje onlangs aangeschaft in aftershaveformaat en vandaag per ongeluk weer gebruikt, en telkens sta ik er van versteld hoe slecht het ruikt. Het is, zonder (ok, met een beetje) overdrijven, de lelijkste geur van de wereld. En dat hoort niet voor een deodorant. Maar ik zeg u, het enige dat er unlimited aan is, is de stank. Die houdt het midden tussen de geur van verbrand haar en rotte mandarijntjes. Zo ruikt de voorraadkamer van de stoomboot van Sinterklaas vóór de grote schoonmaak op 5 december. Een beerput is er niks tegen. Inderdaad, dan smeer ik na het scheren nog liever een verse drol in mijn gezicht.
Enkele dagen nadien ben ik dan ook meteen een nieuwe aftershave gaan kopen, om tot mijn tevredenheid vast te stellen dat het onding al uit de rekken was genomen en was vervangen door Axe Marine of iets dergelijks. Moest u het, bij en of andere ongetwijfeld malafide handelaar, toch nog ergens aantreffen: koop het niet!

Maar dat is nog niet alles! Inderdaad, een kwalitatieve miskleun of twee kan bij elke producent wel eens van de band rollen. Wat ik onlangs ontdekt heb is echter veel zorgbarender. Laat ik eerst een afbeelding tonen van de boosdoener:

Een AXE Deostick (of wat de naam ook moge wezen). Ik heb noodgedwongen een tijdlang één van deze fabricaties gebruikt omdat mijn normale ouderwetse deodorant op was (die van het soort dat eerst even door de lucht vliegt alvorens op de huid te belanden). Ik heb twee bezwaren tegen deze vorm van deodorant:
1) Geef toe, het is gewoon goor. Geen verdere uitleg nodig.
2) Ben ik de enige die heeft opgemerkt hoezeer het model van AXE op een platte Pritt trekt? Ge draait daaraan vanonder en er komt een kleverig spul uit vanboven. Ook de manier van aanbrengen is opvallend gelijkaardig.

Maar ik heb de AXE deosticks wel door. Het is immers niet mogelijk dat dit degoutante gedoe een menselijke uitvinding is. Neen, ze zijn tot stand gekomen door een boosaardige versmelting van een Pritt- en een deodorantmachine. Het plan is onfeilbaar: de PRAXX machines zullen de wereld overnemen... of dat denken ze toch. Hier volgt een voorspelling van het verloop van de oorlog in woord en beeld:

Fase 1: Iedereen koopt deosticks en normale deodorants verdwijnen onopgemerkt uit de rekken.


Fase 2: De sluimerende Pritt-moleculen in de formule treden in werking. Onze armen kleven vast aan ons lichaam en onze bewegingsvrijheid wordt beperkt.


Fase 3: De PRAXX machines vallen aan. Soldaten schieten in hun eigen voeten omdat hun armen vastkleven aan hun lichaam, met feitelijke verlamming tot gevolg. De mensheid is een gemakkelijke prooi.


Fase 4: De Fransen verslaan de machines. Zij gebruiken toch geen deodorant.


PS: tweede zit is schadelijk voor de mentale gezondheid.

Sint J.

Gisteren zijn we naar de bergen geweest. De Sierra Gorda (Dikke Zaag) meer bepaald, een bergketen met toppen tot ongeveer 3000m boven de zeespiegel. Het is een beetje zoals de Ardennen, maar dan groter en zonder Walen. Pret verzekerd dus. Let ook op de verscheidenheid aan vegetatie. Je zou niet verwachten dat er in het land waar deze foto's getrokken zijn ook woestijnen en oerwouden zijn (over die oerwouden meer in een volgende post):




Onze eerste halte was een archeologische site genaamd Toluquilla. De ruïnes liggen verborgen hoog in de bergen (2600m) en zijn enkel te bereiken via gevaarlijk slingerende, smalle bergpaden . We waren er dan ook de enige bezoekers op dat moment.
De gebouwen zijn, zoals de meeste overblijfselen van de Precolumbiaanse culturen, vooral van religieuze aard.





Vervolgens hebben we nog een grot bezocht in de buurt, maar de foto´s zijn ofwel onderbelicht ofwel nogal vaag (en zelfs de grotten van Han zijn indrukwekkender). Vandaar enkel deze foto van de uitgang:



De laatste bestemming was een dorpje genaamd San Joaquin. Inderdaad, in het Nederlands is dat Sint Joachim. Hoe dat is kunnen gebeuren is mij ook een raadsel. Waarschijnlijk waren alle andere heiligen al in gebruik. Laat één ding echter duidelijk wezen: in vergelijking met het dorp zelf is Herenthout een baken van cultuur en goede smaak. Het enige dat mij van Sint Joachim zal bijblijven is dat het er vol opdringerige jong loopt die voorbijgangers voortdurend zakken wansmakelijk ogende appels proberen te verkopen (dat groeit daar overal aan de bomen). Desalniettemin was het bezoek zeker de moeite waard. In de nabijgelegen bergen bevindt zich immers een andere archeologische site, Ranas genaamd. Ook daar werden (delen van) de gebouwen, vanwege hun afgelegen positie, nog relatief intact aangetroffen.



Zo, dat was het voor vandaag. Zoals bij de meeste foto's geldt hier ook zeker dat het er in het echt veel indrukwekkender uitziet, maar ik hoop toch dat mijn amateurfotografie wat een beeld geeft. Ik kan nu trouwens ook melden dat de appels beter smaken dan ze eruit zien.

Bernal

Zoals beloofd volgt hier de post van vandaag. De foto's van Cancun zitten nog altijd gevangen in mijn laptop, maar ik heb al wel foto´s van onze andere, zij het iets minder spectaculaire uitstapjes. Eergisteren zijn we naar La Peña de Bernal geweest. Dat is de tweede grootste monoliet ter wereld. Wat dat juist inhoudt weet ik niet, maar het is in ieder geval een grote rots. Tarzan als ik ben, kon ik het dan ook niet nalaten daar op te klimmen (althans zo hoog mogelijk zonder professioneel klimmateriaal te moeten gebruiken). Spannend en avontuurlijk!

Foto vanuit de auto getrokken, rots op de achtergrond.


Zicht op het landschap van bovenaf.


Stuk dat niet te beklimmen was zonder gevaar voor eigen leven (met rechts een paar idioten die dat wel doen).


Zicht van bovenaf naar de andere kant, daar beneden staat Vanessa ergens.



Ikzelf tijdens een pauze.


Gezien vanuit het dorp.

Opgeblazen gevoel

Normaal gezien ging ik in mijn eerste grote post een aantal foto´s uploaden van wat we hier tot nu toe al gedaan hebben (reis naar Cancun enz.). De techniek heeft daar echter een stokje voor gestoken: mijn laptop werkt niet meer en alle foto´s staan daar op. Het is te zeggen, de stroomtoevoer hapert en hij krijgt de batrterij niet meer opgeladen, dus ik ga waarschijnlijk een andere adapter moeten kopen.

Maar niet getreurd, ik heb nog andere apen in de mouw. Alweer naar het voorbeeld van BB, heb ik namelijk voor u gemediawatcht. Hier in Mexico zijn er veel televisiezenders (veel meer dan bij ons als je je niet blauw wil betalen aan abonnementskosten). Altijd voor elk wat wils dus. Het grote probleem echter is dat ze hier nogal graag dubben. Zowel engelstalige films als series en zelfs documentaires (en dan heb ik het niet over alleen de "verteller") worden zonder onderscheid verkloot. Dubben is des duivels om twee redenen:

1. Het is een van de oorzaken waarom er hier bijna niemand Engels praat.
2. Het maakt Amerikaanse films en series nog ongeloofwaardiger. Stel je maar eens voor dat je naar een aflevering van pakweg Lost aan het kijken bent. De openingsscene: acteurs en figuranten flaneren over het strand, alles is goed en wel. Totdat de eerste dialoog komt: Jack spreekt plots zijn mede-eilandbewoners aan in perfect Spaans. Bovendien is er iets vreemds aan de hand met de bewegingen van zijn lippen als hij spreekt. Heeft het lange verblijf op het eiland dan toch eindelijk zijn tol geëist? Nee! Het is gedubd. Als nuchtere Vlaming kan ik hier dan ook bijna niets bekijken zonder daar meteen een groep dubbende Mexicanen in een geluidsstudio bij te denken.

Ronduit verschrikkelijk dus. Ik prijs me dan ook gelukkig dat zulke praktijken bij ons uit den boze zijn. Hoewel... ook in Vlaanderen zijn er plaatsen waar het gedub hardnekkig standhoudt: de reclameblokken. De gedubde reclamespots deel ik in in vier categorieën, afhankelijk van de graad van ergerlijkheid.

Op de eerste plaats komen die spots waar het niet of amper merkbaar is dat er gedubd is, bijvoorbeeld als er geen acteurs zijn en dus enkel de vertelstem veranderd is. Niets op tegen.

Ten tweede zijn er de spots voor shampo´s en dergelijke (Elseve enz.). Het geklooi blijft daar meestal beperkt. Hooguit leggen de reclamemakers een Nederlands zinnetje in de mond van één of andere Amerikaanse actrice. Betreurenswaardig, maar ik krijg er geen braakneigingen van.

Op de derde categorie wil ik in de volgende paragraaf dieper ingaan. Eerst vermeld ik de laatste groep, het summum van de irritante reclamespots: die voor wasproducten en aanverwanten. Zulke spotjes zijn op zich al moeilijk om te overleven, en als ze dan nog eens gedubd zijn is het hek helemaal van de dam. Het zou echter maar al te gratuit zijn om deze gedrochten hier nog verder af te breken.

De groep waar ik wat meer over wil vertellen omvat een recenter fenomeen: de spotjes voor allerhande magische melkdrankjes. Er zijn twee reclamefilmpjes die mij nog levendig voor de geest staan. Laten we eens een kijkje nemen.

1) Drie sportieve huisvaderfiguren komen al mountainbikend een helling afgereden. Ze houden halt. Één van hen maakt van de pauze gebruik om een cholesterolverlagend drankje te voorschijn te halen en begint er meteen aan te lurken. Zijn metgezellen vragen zich terecht af wat die vertoning te betekenen heeft. Wat denkt die wel? De man legt zijn divergent gedrag uit, en spoort ook meteen de twee anderen aan zijn voorbeeld te volgen: ze worden al een dagje ouder, hé, dus veel geld uitgeven aan zulke drankjes is het enige dat hen kan redden van een gewisse cholesteroldood. Daarmee is de kous af.

Nu, over de eigenlijke inhoud en het concept van het spotje spreek ik mij niet uit. Waar ik mij aan stoor is het taalgebruik: de hoofdacteur spreekt in bijna perfect AN en bovendien klinkt zijn tekst vanbuiten geleerd. Het ergste is echter dat hij gedubd is. Zijn woorden komen niet eens overeen met zijn articulaties. Wie gelooft die man? Als ik ooit bang word voor cholesterol koop ik mijn toverdrankjes bij de concurrentie.

2) Drie of meer vrouwen zitten te roddelen. Plots geeft één van hen te kennen dat ze last heeft van een opgeblazen gevoel. Blijkbaar is het zelfs zo erg met haar gesteld, dat ze de laatste knoop van haar broek moet laten open staan. Een vriendin raadt haar activia aan: dat bevordert de transit. Ten slotte zien we beide vrouwen over straat wandelen. Activia heeft de problemen opgelost en haar broek gaat weer dicht.

Ik moet toegeven dat ik deze spot eerst zeer verwarrend vond. Wat is toch dat opgeblazen gevoel? Later vertelde iemand me dat de vrouwen in het filmpje het moeilijk hebben met het doen van een grote boodschap. Het ging dus om een eufemisme. En terecht, constipatie bevindt zich in de taboesfeer. Hoewel een eerlijk alternatief toch ook wel zijn charmes heeft:

Vrouw 1: Seg Janine, nu heb ik vandaag wéér ni kunne kakken!
Vrouw 2: Aah, maar dan moete activia drinken, da´s me dinges, actieven bifidus. Daar moet ge van naar de koer gaan.

De taboes even terzijde, het grote probleem met dit spotje is alweer het taalgebruik. De dames hanteren een soort geforceerde tussentaal, waarschijnlijk bedoeld om hen "echt" te laten lijken, maar met een omgekeerd effect. Bovendien is, alweer, het spotje gedubd. Wat bezielt die mensen toch? Zo moeilijk kan het toch niet zijn om dat spotje opnieuw op te nemen met echte mensen? En veel kosten zal het ook niet. Al wat je nodig hebt zijn drie vrouwen met spijsverteringsproblemen, een camera en een broek waarvan die laatste knoop niet dicht gaat.

Vandaar mijn oproep aan alle reclamemakers: dubben mag dan wel de beste oplossing lijken, maar doe dat niet! Het verstoort het televisielandschap en ik krijg er een opgeblazen gevoel van.

Even tussendoor

Deze post om er op te wijzen dat de URL van dit blog koengh.blogspot.com is. Ik wou eerst voor koeng.blogspot.com gaan (zoals mijn site van vroeger) maar dat is blijkbaar al bezet. Een of andere onnozelaar heeft dat gebruikt als testsite voor een wel héél gedurfd experiment.

Voorts wil ik ook nog even laten weten dat ik de eerste week ongeveer elke dag een nieuwe post zal maken, dus kom zeker regelmatig kijken! Daarna valt te verwachten dat ik, mijn voorbeeldblogger in acht genomen, buiten de examenperiodes slechts eenmaal per maand zal posten.